2026 yılında Kasım ayına kadar 247 kadın cinayeti, 286 şüpheli kadın ölümü gerçekleşti. Bu tablo, uzun soluklu mücadelemizdeki uyarılarımızın ne kadar hayati olduğunu ortaya koyuyor. Şüpheli kadın ölümleri kadın cinayetlerini de geçiyor. Kadınların yaşam hakkı söz konusu olduğunda, koruma söz konusu olduğunda sorumlulukların yerine getirilmediğini gösteriyor
25 Kasım; kadına yönelik şiddete karşı mücadelemizi, öldürülen kadınlar için adalet arayışımızı ve kadınların yaşam hakkı için bir araya gelişimizi yükselteceğimiz bir gün. En temel yaşam hakkını savunmak, yalnızca öldürülen kadınları anmak değildir. Kadınların neden öldürüldüğünü, ölümlerin nasıl önlenmediğini ve adaletin neden sağlanmadığını ortaya koymaktır. En çok da yaşamlarını korumakla yükümlü olanların sorumluluklarını yerine getirmediğinde konunun üzerine gitmektir.
Şüphenin Ağır Gölgesi
Yıllardır kadın cinayetlerine, kadın ölümlerine, etkin yürütülmeyen soruşturmalara ve cezasızlık politikalarına işaret ediyoruz. Yaşam hakkının korunması için İstanbul Sözleşmesi’nin ve 6284 sayılı Kanun’un tam ve eksiksiz uygulanması gerektiğini söylüyoruz. Şüpheli ölümlerin üzeri örtülmeden, titizlikle araştırılmasına çağrı yapıyoruz. Sürecin her aşamasında atılması gereken adımları defalarca hatırlatıyoruz. Çünkü bir kadının ölümünün şüpheli olarak kayda geçirilmesi, o dosyanın intihar diye kapatılması değil; gerçeğin ortaya çıkarılması için soruşturmanın derinleştirilmesi anlamına gelmeli. Biliyoruz; tekrar en iyi öğretmendir, tekrar etmeye devam edeceğiz.
2026 yılında Kasım ayına kadar 247 kadın cinayeti, 286 şüpheli kadın ölümü gerçekleşti. Bu tablo, uzun soluklu mücadelemizdeki uyarılarımızın ne kadar hayati olduğunu ortaya koyuyor. Şüpheli kadın ölümleri kadın cinayetlerini de geçiyor. Kadınların yaşam hakkı söz konusu olduğunda, koruma söz konusu olduğunda sorumlulukların yerine getirilmediğini gösteriyor. Etkin bir soruşturma yürütülmüyor, olan deliller dahi korunmuyor ve ailelerin adalet arayışı yalnız bırakılıyor. Böyle bir tabloda hakikatin ortaya çıkması da güçleşiyor.
Yıllar Geçiyor, Dosyalar Bekletiliyor
Gülistan Doku’nun üzerinden altı, Rojin Kabaiş’in üzerinden iki yıl geçti. Aysun Yıldırım’ın üzerinden sekiz yıl geçti. Mücadeleleri hâlâ sürüyor. Aslı Baş’ın yaşamını yitirmesinin üzerinden on beş yılı aşkın süren mücadelemiz sonunda ancak beraat kararı bozuldu. Bu yılların geçmesine gerek var mıydı?
“Gülistan nerede?” sorusu hâlâ yanıt bekliyor; ne yazık ki bunca çaba ve ısrarın ardından kayıtlar ancak “kayıp” diye adlandırılmaktan çıkabildi.
Rojin Kabaiş soruşturmasında iki DNA’nın kimlere ait olduğu iki yıldır hâlâ eşleştirilmedi. Baz kayıtlarının ve dijital izlerin incelenmesi iki yıl sonra gündeme gelebildi.
Aysun Yıldırım’ın şüpheli ölümüne ilişkin Faili Meçhul Suçları Araştırma Daire Başkanlığına yaptığımız başvuru sonuçsuz kaldı. Oysa bu başvuru, adalet bekleyen nice aile için bir umut olmuştu. Gördüğümüz kadarıyla yapılan tek şey, konuyu yeniden savcılığa iletmekten ibaret kaldı. Üstelik bu savcılık, dosyaya daha önce iki kez takipsizlik kararı veren makamdı. Bir ayın sonunda bakanlıkta ve savcılıkta tek bir yaprak dahi kıpırdamadan sürece yeniden takipsizlik kararı verildi. Anayasa Mahkemesinde de dosya hâlâ rafta.
Sedef Güler’in cansız bedeni bir halıya sarılı halde bulunmuştu. Cinayeti aydınlatacak o kritik halının adli bir delil olarak titizlikle incelenmesi gerekiyordu. Oysa öyle olmadı; halı ailesine “kişisel eşya” denilerek geri verildi. Bu skandal, Sedef Güler davasını acı bir gerçeğin sembolüne dönüştürdü.
Kör Noktadan Yükselir Cesaret
Deliller aslında vardı, ortadaydı; fakat çoğu kez korunmadı ve görmezden gelindi.
Kadına yönelik şiddet failleri sistemdeki bu boşlukları çok iyi öğrenmiş durumda. Geçtiğimiz günlerde Bursa’da bir fail, mahkemede kendini savunmak için şu cümleyi kurabildi: “Öldürmek isteseydim çok rahat öldürebileceğim yerler varken, kamera kaydının olmadığı, tanıkların bulunmayacağı bir yerde yapmak varken neden markette öldüreyim?”
Cezasızlığın ve etkin yürütülmeyen soruşturmaların yol açtığı en ağır sonuç bu. Failler; karanlıkta kalan her dosyadan, toplanmayan her delilden ve cezasız kalan her suçtan cesaret alıyor. Şiddeti gizleyebilecekleri kör noktaların bilgisiyle hareket ediyorlar. Oysa unutulan bir gerçek var: Kadınların yaşam hakkı korunmasız değil, ailelerin adalet arayışı yalnız değil.
Şiddete karşı özgür yaşamın, cezasızlığa karşı adaletin, karanlığa karşı hakikatin mücadelesine devam edeceğiz.

