Şiddet ne zaman açığa çıktı, iktidarla bağlantısı neydi, erkek neden kadın üzerinde her türlü şiddeti kendinde hak gördü ve bunu nasıl gerçekleştirdi soruları jineolojînin en temel tartışmalarında yer alıyor. Önce Göbeklitepe ardından çevresindeki kazılarla birlikte Taştepeler adını almaya başlayan tarihi buluntular yıllardır vurguladığımız “5 bin yıllık erkek egemen sistem” tespitimizi daha da gerilere götürmeye başladı
Biz kadınlar düşündüklerimizi, eylediklerimizi, kabul ve ret ölçülerimizi bilme hallerimize göre belirliyoruz. Bilgilerimiz öğrendiklerimiz, duyduklarımız, deneyimlediğimiz kaynaklara dayanıyor. İçinde doğup büyüdüğümüz aile, onun devasa maketi devlet, birey olarak konumlandığımız toplum bu bilgi yapımızı şekillendiriyor. Gönüllü olarak kabul ettiğimiz ya da boyun eğmek zorunda bırakıldığımız bilme hallerimiz nasıl yaşayacağımızı da belirliyor.
Bilginin kaynağını, hakikate ne kadar karşılık geldiğini, bu bilginin kimler tarafından bize ulaştığını inceleyen epistemoloji alanı biz kadınlar için şiddeti çözümlemede önemli bir yer tutuyor. Şiddetin tarihçesinden güncelde yaşanan biçimlerine kadar yapılan tartışmalar farklı boyutlarda da olsa sürüyor. Şiddete karşı nasıl mücadele edileceği, bunun teorisi , yol ve yöntemleri binlerce yıldır biz kadınların yaşamında ihtiyaç olarak duruyor.
Tarihsel ve sosyolojik olarak şiddeti ele aldığımızda erkeğin kadın üzerindeki “el koyma, kapatma, öldürme, itibarsızlaştırma,vb” politikalarının yapılan her arkeolojik kazıda zaman dilimi olarak daha da geriye gittiğini görebiliyoruz.
Şiddet ne zaman açığa çıktı, iktidarla bağlantısı neydi, erkek neden kadın üzerinde her türlü şiddeti kendinde hak gördü ve bunu nasıl gerçekleştirdi soruları jineolojînin en temel tartışmalarında yer alıyor. Önce Göbeklitepe ardından çevresindeki kazılarla birlikte Taştepeler adını almaya başlayan tarihi buluntular yıllardır vurguladığımız “5 bin yıllık erkek egemen sistem” tespitimizi daha da gerilere götürmeye başladı.
İnsanlık tarihinde eşitlik mutlaka var mıydı, ilk kırılmalar ne zaman yaşandı, dünyanın her yerinde her zaman aynı toplumsal şekillenmeler mi gerçekleşti soruları bir yana dursun erkek egemen zihniyetin planlı, silahlı, ideolojik saldırılarının inkâr edilemeyecek derecede yaşandığı ve tüm toplumsal sorunların kaynağını da buradan aldığı açıktır.
Bugün Önder Abdullah Öcalan’ın Buda’ya atıfta bulunarak ” toplumun sırtındaki hançer” metaforu kadın erkek ilişkilerindeki egemenlik biçiminin yaşamın her alanına nasıl da sorun olarak döndüğünü gösteriyor.
Tarihsel olarak erkek egemen zihniyet ve onun politikaları nerede ve ne zaman açığa çıktı tartışmaları ile birlikte bunun nasıl meşrulaştırıldığı ve nasıl bugüne kadar süreklileşerek devam ettiği konusu da biz kadınlar için araştırılmayı hak ediyor.
Önder Abdullah Öcalan’ın erkek egemenliğini tarihsel ve sosyolojik ele alırken her şeyi ele geçirmeyi kendinde hak gören,kendini kutsallaştıran, dokunulmaz kılan politikalarına denk düşen” kastik katil” ifadesi yaşamımıza yeni giren kavramlardan biri. Kavram setinin içinde yer alan kastik katil kavramı sıfırdan yeni bir tanımlama olarak değil; bugüne kadarki erkek egemenlikli sistemi – ortaya çıkan tarihsel verilerle birlikte- en geniş kapsamıyla tanımlayan bir kavram olarak duruyor.
Bu metodoloji ile yaklaştığımızda kadın erkek arasındaki ilişki biçiminin kırıma uğradığı zaman dilimi şimdilik en azından 15 bin yılı aşıyor. Mitolojiler, dinler, felsefe bilim ve sanatın çıkış koşullarındaki özlerinden kopartılarak kastik katilin hizmetine sokulduğunu; bugünkü kadın katliamlarının da yazıcıları olduğunu görebiliyoruz.
Bugüne kadarki tüm dünya savaşlarında toplamdaki hayatını kaybeden asker sayısından çok daha fazla sayıya ulaşan katledilmiş kadın sayısı bizleri kadınlara yönelik şiddeti bir kez daha sorgulamaya itiyor.Kadınların katledilişi, uğradıkları fiziksel şiddet, bugüne kadar en temel şiddet biçimi olarak dururken şiddetin bilgisi kadın hareketleri sayesinde bütünlüklü olarak ele alınır oldu. İçine düşürüldükleri yoksulluk cenderesi, eve kapatılmaları, anneliği toplumsal bağlamından koparıp kutsal analık adı altında çok çocuk doğurmaya sevk edilmeleri;sokakta,pazarda,iş yerinde sözlü ya da fiziksel tacize uğramaları, söz haklarının ellerinden alınması,ilgisizlik,küçümseme,itibarsızlaştırma politikaları da şiddet biçimleri içerisinde değerlendirilmeye başlandı. Bunlarla birlikte başta genç kadınların tüketim kültürüne ve metalaştırmanın ince politikalarına sevk edilmeleri, güzellik adı altında cerrahi müdahalelere boyun eğmeleri, sanal dünyaya bağımlılıkları ve dijital tacizler de şiddet biçimi olarak karşımızda duruyor.
Şiddetin tanımı ve biçimlerinde biz kadınların en derin tartışmalar yaşadığı konulardan biri de erkeğin kadın üzerinde uyguladığı şiddetin görünür ve görünmez olma halleridir. Ve hatta inşa edilmiş mevcut erkeklikler arasında kıyaslama yaparak“ hiç olmazsa eve para getiriyor, hiç olmazsa diğerinin eşi kadar dövmüyor, hiç olmazsa kumar oynamıyor“ gibi bilgi yapılanmaları tam da şiddeti meşrulaştıran noktada duruyor. Kadına yönelik şiddetin ideolojik bir planlama olduğunu ve bunun yaşamın her alanında 24 saat sürdüğünü bilmek ve bunu her daim dillendirmek bir mücadele biçimi olarak görülmek zorundadır. Kadınların bedenlerinin öldürülmesi ne kadar acı veriyorsa bizlere ruhlarının öldürülmesi de gündeme gelebilmeli .Şiddetler arasındaki fark tartışmasında ince nüansı gözden kaçırmak kimi şiddet biçimlerini meşrulaştırıyor. En ağır şiddet biçimini görünür kılmak ama ince politikalarla bezenmiş şiddet biçimlerine karşı mücadele etmemek de en ağır dediğimiz şiddet biçimini besliyor. Kadınların tarihsel olarak yaratımlarının elinden çalınması da bir şiddettir, gülmesinin yasaklanması da bir şiddettir, kendine ait bir odasının olmasına tahammül edilememesi de şiddettir. Kıskançlık erkeğin kadına ne kadar değer verdiği ve onu koruduğu bilgisinin tersine kadına yönelik bir şiddet biçimidir. Çünkü kadını kendi malı olarak görmek, onun adına karar vermek, aşk adı altında egemenlik kurmak bir şiddettir.
Şiddete karşı çeşitli savunma aletleri ne kadar gerekliyse kalemle,sözle,atölyelerle, örgütlenmelerle bir araya gelmek ve bilgimizi paylaşmak;birbirimizle dayanışma içerisine girmek de bir o kadar özsavunmamız oluyor. Binlerce yıldır bizi birbirimizden koparmaya çalışan, bizi birbirimize yabancılaştırmak isteyen erkek egemen zihniyete karşı birlik olma hallerine ihtiyacımız var ve bu ihtiyacın karşılığı da örgütlenmek oluyor.
Saç tellerimizden ayak tırnaklarımıza kadar, aklımızdan sezgilerimize kadar, yeteneklerimizden yaşamı güzelleştiren enerjimize kadar her türlü şiddet biçimlerine uğruyorsak demek ki varoluşumuz kıymetlidir ve erkek egemen iktidar tarafından tehlike olarak görülüyoruz. Çünkü iktidar, kendine faydası olmayan kıymetlileri sevmez ve onu yok etmek için uğraşır.
25 Kasım’da alanlarda hep birlikte şiddete karşı mücadele ederken kıymetli olma hallerimizle kudretli olma hallerimizi buluşturmanın inancıyla…

