Kadınlar, kapitalist modernitenin hem tahakküm hem de tüketim süreçlerinde en yoğun sömürüye maruz kalan kesim olmasına rağmen, aynı zamanda bu sisteme karşı alternatif yaşam biçimlerini en somut şekilde kuran toplumun özneleridir. Özellikle kırsal alanlarda kadınlar, kapitalizmin bireyci, rekabetçi ve tüketim odaklı yaşam biçimine karşı dayanışma, paylaşım ve kolektif üretimle şekillenen komünal bir yaşamı sürdürmektedir
Kapitalist modernite, 21. yüzyılda yalnızca ekonomik bir sömürü biçimi değil; aynı zamanda yaşamın her alanında mekânı, zamanı ve toplumsal ilişkileri yeniden dizayn etmeye çalışan bütünlükçü, militarist bir tahakküm sistemidir. Betonlaşma ve şehirleşme, bu tahakkümün en somut hâlidir. Doğal yaşam alanlarının yok edilmesi, insanın toprağından, üretimden ve kolektif bağlardan koparılması; toplumların dar, kontrollü ve tüketim odaklı alanlara sıkıştırılmasıdır. Kürdistan ve Türkiye’de bütün bunlar, “kentleşme” adı altına alınmış bir kapitalist modernite biçimidir.
Bu devletler tarafından inşa edilmiş yaşam, insanı doğasından kopardığı ölçüde kendi krizini de yeniden üretmekte ve derinleştirmektedir. Bu yaşam ile insanlarda yabancılaşma, yalnızlaşma ve anlamsızlaşma, kapitalist kent yaşamının kaçınılmaz sonuçları olarak açığa çıkmaktadır. Toplumlar bu krizi görebilmekte ve tam da bu noktada, köye ve doğaya yönelen hareket, nostaljik, romantize edilen bir geri dönüşten öte, egemen sistemin yarattığı yaşam krizine karşı gelişen ontolojik bir arayış olarak var oluyor. Bu arayış, başka türlü bir yaşamın mümkün olduğunu, bunu da komünal örgütlenmeyle mümkün olduğunu gösteriyor.
Bu mümkünlüğü kadınlar, komünal yaşam pratiğiyle gösteriyorlar. Kadınlar, kapitalist modernitenin hem tahakküm hem de tüketim süreçlerinde en yoğun sömürüye maruz kalan kesim olmasına rağmen, aynı zamanda bu sisteme karşı alternatif yaşam biçimlerini en somut şekilde kuran toplumun özneleridir. Özellikle kırsal alanlarda kadınlar, kapitalizmin bireyci, rekabetçi ve tüketim odaklı yaşam biçimine karşı dayanışma, paylaşım ve kolektif üretimle şekillenen komünal bir yaşamı sürdürmektedir.
İnsanlık tarihinin en eski uygarlık havzalarından biri olan Mezopotamya’da bu gerçeklik daha örgütlüdür. Kadınlar burada doğayla kurdukları ilişkiyi bir egemenlik ilişkisi olarak değil; karşılıklı varoluş ve süreklilik ilişkisi olarak inşa etmektedir. Toprak, su ve iklim, üzerinde hükmedilecek nesneler değil; birlikte yaşamın kurucu unsurlarıdır. Bu nedenle üretim, kapitalist sistemde olduğu gibi sınırsız büyüme, birikim ve kâr mantığıyla değil; ihtiyaç, denge ve döngüsellik ilkeleriyle gerçekleşmektedir.
Kadınlar bu döngüde doğanın ritmini esas alır. Tarım yapan kadınlar için tohumun ekim zamanı, ürünün olgunlaşma süreci, mevsimlerin döngüsü; tüm bunlar zamanın doğayla birlikte kavranmasını sağlar. Bu bilgi yalnızca takvimsel bir bilgi değil; toplumda hafıza aktaran, deneyimle derinleşen bir yaşam bilincidir. Aynı zamanda bu bilinç, doğayı sadece tüketilip sömürülecek bir kaynak olarak değil, doğayla uyumlu ve özgürce bir yaşam alanı olarak görmektir.
Kırsal yaşamda kadınlar yalnızca üretici değil; aynı zamanda toplumsal örgütleyicidir. Köyde ortaya çıkan sorunlar karşısında bir araya gelme, tartışma ve kolektif çözüm üretme pratiği, komünal yaşamın somut ifadesidir. Bu durum, bir halkın öz gücünün ve öz savunma mekanizmalarının yalnızca bireysel değil; toplumsal düzeyde önemini gösteriyor. Kadınlar, kendi eksikliklerini birbirleriyle tamamlayarak, birlikte ekmek yaparak, birlikte hayvan besleyerek, bilgi ve emeği paylaşarak; birlikte üretmenin ve birlikte var olmanın mümkünlüğünü sürekli olarak yeniden kurmaktadır.
Ancak kapitalist modernite, bu yaşam biçimini yalnızca dönüştürmekle kalmaz; aynı zamanda sistematik bir biçimde sömürmeye çalışır. Militarizm, savaş politikaları, zorunlu göç ve ekonomik baskı mekanizmaları aracılığıyla kırsal alanlar boşaltılmakta; insanlar kentlere sürülerek sistemin yeniden tüketim döngüsüne dâhil edilmektedir. Bunun yanı sıra kimyasal tarım, endüstriyel üretim ve doğanın metalaştırılması, toprağı ve yaşamı geri dönülmez biçimde tahrip etmektedir. Bu süreç, kadınların binbir emekle kurduğu ekolojik ve toplumsal döngüyü parçalamakta; doğayla kurulan uyumlu ilişkiyi koparmaktadır.
Dolayısıyla kadınların köy yaşamında sürdürdüğü komünal pratikler, yalnızca bir yaşam biçimi değil; kapitalist modernitenin bütünlüklü tahakkümüne karşı geliştirilen derin bir direniş hattıdır. Bu direniş, doğayla uyumlu üretimi, kolektif örgütlenmeyi ve dayanışmayı merkezine alarak alternatif bir toplumsallığın mümkün olduğunu göstermektedir.
Kırsal alanda kadınların emeğiyle kurulan bu yaşam, ne geçmişe ait bir kalıntı ne de romantize edilecek bir deneyimdir. Aksine, bu yaşam biçimi, geleceğin nasıl kurulabileceğine dair somut bir pratik inşadır. Kadınlar, komünal ruhu, üretimi ve doğayla uyumu bir araya getirerek; kapitalizmin dayattığı yaşamın karşısına somut, sürdürülebilir ve dönüştürücü bir alternatif koymaktadır. Bu nedenle kadınların köyde kurduğu yaşam, yalnızca bir varoluş biçimi değil; aynı zamanda yeni ve yeniden yaşamın inşa sürecidir.
